Dus toch het ziekenhuis

Logo Martini ZiekenhuisElke zwangere vrouw weet dat je vanaf het begin verschillende beslissingen moet nemen. Over de inrichting van de kinderkamer, over de naam voor het kind, over hoe ze wil bevallen, over welke kinderwagen er wordt aangeschaft. En over de plaats waar ze wil bevallen: thuis of in het ziekenhuis.

Beide plaatsen hebben zo hun voor- en nadelen. De keus is dan ook behoorlijk persoonlijk en elke vrouw moet het zelf weten. Voor mij stond de keus al vast lang voordat ik serieus nadacht over kinderen krijgen; zelfs al lang voordat ik toe was aan een vaste relatie. Ik heb altijd geweten dat ik thuis wilde bevallen. Voor mij voelde dat beter, omdat ik dan in mijn eigen vertrouwde omgeving kon blijven en niet met een pasgeboren baby hoefde te reizen. Daarnaast vond ik het altijd wat overdreven om uit voorzorg naar het ziekenhuis te gaan.

Gek genoeg was ik totaal niet ontdaan toen ik van de gynaecoloog te horen kreeg dat ze liever heeft dat ik in het ziekenhuis ga bevallen. Ik heb inmiddels een aantal controles en bijbehorende echo’s in het ziekenhuis gehad. Elke keer is de uitkomst hetzelfde, namelijk dat het kindje op zich goed groeit en gezond is, maar dat het wat aan de kleine kant is. Daarnaast is de hoeveelheid vruchtwater minder dan gemiddeld. Op zich hoeft dat allemaal helemaal niet erg te zijn. Het gnoompje blijft zich uitermate goed bewegen en de navelstreng ziet er elke keer perfect uit. De baby krijgt dus voldoende voedingsstoffen binnen.

Op 16 augustus werd de echo gedaan door een gynaecoloog. Tot die tijd was het elke keer een andere arts-assistent die het deed. De laatste daarvan was vreemd; eerst zei ze dat er niks aan de hand was, maar toen wij daarop aangaven geen controles in het ziekenhuis meer te willen was alles ineens verkeerd en slecht. Ze wilde dat we twee keer in de week een hartfilmpje zouden laten maken en eens in de twee weken een echo. Ik kreeg het gevoel dat ik alles verkeerd deed wat een zwangere vrouw verkeerd kán doen en dat het elk moment gruwelijk mis zou kunnen gaan met de kleine. Uiteindelijk hebben we besloten nog één keer een echo te doen. De gynaecoloog was een stuk nuchterder en realistischer. Zij zag geen enkele reden tot verscherpte controle. Wel zag ze reden voor een ziekenhuis-bevalling.

De metingen die verricht werden, werden keurig bijgehouden op een groeicurve. Die bestaat uit drie lijnen: de gemiddelde groei, de grens van de 10% grootste kinderen en de grens van de 10% kleinste kinderen. Die laatste wordt ook wel P10-grens genoemd. Omdat ons kleintje daar nét iets onder zat met de algehele groei, werd er op het computerscherm meteen van alles rood. We moesten daar maar niet al te hard van schrikken, want het was een hele strenge marge en het hoeft niet te betekenen dat het kindje het niet redt. Sterker nog, de beweeglijkheid van de baby en de navelstreng zijn dusdanig goed dat de kans dat het mis gaat zeer onwaarschijnlijk is. Om dat zo te horen van de gynaecoloog was toch een hele geruststelling. Die kleine van ons kan inderdaad niet stilliggen; nét toen de gynaecoloog de navelstreng goed in beeld had besloot de smurf ermee te gaan spelen. Daardoor had ik al het gevoel dat het allemaal wel goed komt.

Toch raadde ze ons wel aan in het ziekenhuis te gaan bevallen. Het zou namelijk zo kunnen zijn dat het kindje, doordat het wat klein is en doordat er een matige hoeveelheid vruchtwater is, te weinig reserves heeft om de weeën goed te kunnen doorstaan. Ze wil graag het zekere voor het onzekere nemen. Wij hebben toen samen het besluit genomen op dat advies in te gaan. Het geeft een hoop rust nu ik weet waar ik aan toe ben en nu ik weet dat die echo’s ergens toe leiden. Opgelucht verliet ik het ziekenhuis. Ik had nu de bevestiging dat ik niks verkeerd deed en doe en dat het goed komt met de smurf.

Inmiddels zijn er nog twee echo’s geweest. De baby is weliswaar nog steeds aan de kleine kant, maar blijft wel goed groeien. Op dit moment ben ik 37 weken zwanger – vanaf nu ‘mag’ ik bevallen. Het kindje is al lager gaan liggen en ik heb de eerste harde buiken ook al achter de rug. Feitelijk kan het dus elk moment gaan gebeuren. Wanneer het werkelijk zal gaan gebeuren kan ik uiteraard niet voorspellen, maar ik kijk er enorm naar uit. Nog even en ik kan ons eigen kindje in mijn armen houden!

One Comment

  1. Shiva said…

    Sterkte en succes meissie…. Zo te horen komt alles week in orde… Geniet nog maar even van je zwangerschap en de rust… Als de kleine er eenmaal is, is het heerlijk maar de rust is dan ver te zoeken…. GrtZ

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.